آرام می اید . آرام و تو حتی صدای قدم هایش را نمی شنوی و حتی او را نمی بینی و شایدحضورش را هم حس نکنی . آرام در جنت رخنه میکند درتمام وجود ریشه می زند و زندگی ات را تسخیر می کند و تو چیزی در رگهایت حس می کنی که ارام و قرارت را می برد و این همان عشق است که در جانت رخنه کرده .
باز هم شب شده و قلب پر از اندهم لبریز از توست .بغض سینه ام را بر خطوط بی احساس این کاغذ می ریزم تا شاید شبی در سکوت کوچه های خالی از عشق زمزمه دلتنگی مرا به تو برساند.
زمزمه های دلتنگی ام را با نسیم دریا به تو می رسانم تا صدای گریه هایم را بشنوی . از وقتی رفتی خنده از لبانم خشکیده و بهار جایش را به خزان داد . چگونه تقدیر را ببخشم وقتی می دانم که دیگر بر نمی گردی ؟
آرام می اید . آرام و تو حتی صدای قدم هایش را نمی شنوی و حتی او را نمی بینی و شایدحضورش را هم حس نکنی . آرام در جنت رخنه میکند درتمام وجود ریشه می زند و زندگی ات را تسخیر می کند و تو چیزی در رگهایت حس می کنی که ارام و قرارت را می برد و این همان عشق است که در جانت رخنه کرده . 
