چه هیاهوی سبزی می وزد

از شاخه های درخت

همنفس با پرنده هایی که دیگر

پرنده نیستند

و شکوفه ها

صدای ریشه هاست

که از پشت تبسم خاک می روید 

ای کاش می  دانستی

بها وقتی زیباست

که بارانش

از دستهای تو ببارد

این دفتر پاره پاره خیال هم نتوانست خاطرات درهم مرا در دل خود جای دهد . جور و چه جفایی که به خورشید خط خورده روا نکردند . این اندوههای بی ترنم از پی یکدیگر گذشتند.

هر صبحگاه که خورشید  پرده سیاه شب راکنار میزند و بر تخت سپید آسمان تکیه می دهد مشعل زرین امید در سیاهچال قلب من روشن می شود و با گرمای خود به تن سردم نوید دوباره زیستن را می دهد

سالها سعی کردم ولی هیچوقت نشد .

روز به روز فاصله بیشتر شد

گاهی وقتا دلمو تو پتو قایم می کردم

که یخ نزنه ........

مگه زندگی فقط نون و آب و لباس و سر پناهه ؟

همیشه دنبال یه دست گرم بودم که

نوازشم کن .....

دنبال یه لبخند می گشتم که

رنگ محبت داشته باشه ......

یه کلمه که دلم را خشک کنه

اینا چیزایی بود که گم کرده بودم

و هیچ وقت پیداشون نکردم ...........

دیگه ام دنبالشون نمی گردم...........